ваш сайт
лучший сайт где можно скачать шаблоны для dle 12.0 бесплатно
EREVAN.TV » ENEWS » Լե Դրիան. «Հայերը ազատ Արցախ չեն ուզում՝ մենք ինչու ուզենք»

НОВЫЕ СЕРИАЛЫ


Լե Դրիան. «Հայերը ազատ Արցախ չեն ուզում՝ մենք ինչու ուզենք»



Խորհրդարանի ստորին պալատում ֆրանկ արտգործնախարար Լե Դրիանի ելույթը լրիվ չենք մեջբերում: Դա շառաչուն ապտակ է հայ էլիտային եւ միաժամանակ հարց հայ հանրությանը. սա ձե՞ր էլիտան է:
Ասամբլե Նասյոնալի դեկտեմբեր 3-ի որոշումը, այդտեղի պառլամենտական քննարկումները եւ ավելի վաղ Բելգիայի օրենսդիրների բանաձեւը ծայրահեղ պարզություն մտցրեցին Արցախյան հարցի մեջ: Ֆրանկն ու բելժը բաց տեքստով հայերին ազատություն են քարոզում, ռուսը, նույնպես բաց տեքստով, անազատություն: Ճշմարիտ լինելու համար նշենք, որ ռուսն էլ, նախքան հուզիչ «սիրե՛ք զՆիկողոսը ձեր», ճիշտ է անցյալ վաղակատարով, բայց եւս ազատության քարոզ կարդաց մեր գլխին: Հայը անհողդողդ է. չենք ուզում, խազեին, էլի բազա ենք ուզում, որ սպասարկենք ու թավ մտրակ:


Ի պատասխան Արեւմուտքի ուղիղ եւ աներկբա դիմումների՝ մոսկովյան խամաճիկ կառավարությունը եւ Մանուկյանի ըստ սահմանման նույնքան կամ ավելի խամաճիկ ընդդիմությունը հայ ժողովրդի անունից գրում են ինքնասպանի հրաժեշտի երկտող. «Գերադասեցինք մեռնել ստրուկ»: Հայ էլիտան գերադասում է ստանձնել ռուս կամ ցանկացած այլ օտար ստրկատիրոջ կատարածուի դերը եւ կայսերական երեսուն դահեկանի դիմաց քշել հոտի նոր բաժինները դեպի երկդարյա սպանդարանի: Կյանքի թույլ, հազիվ նշմարվող ազդակ եղավ ժամանակին, թերեւս Արթուր Վանեցյանի միտքը Քաշաթաղում եւ Քարվաճառում պաշտպանություն կազմակերպելու եւ կապիտուլյացիան չստորագրելու մասին:
Թե իշխող խմբակը, թե Մանուկյանի «ընդդիմությունը» մտադիր չեն դեպի անկախ Արցախ գեթ մեկ քայլ կատարել: Նման քայլի համար մեկի տրամադրության տակ է մի ամբողջ խորհրդարան, մյուսի՝ ընդարձակ ու բարեկարգ հրապարակներ: Կհնչե՞ն Արցախի անկախության աներկբա կոչերը որեւէ տեղից: Առայժմ կան «միակ ռազմավարական դաշնակցին» սիրելու եւ դրա թելադրած կապիտուլյացիան անվերապահ պաշտպանելու մանտրաները ու մերսիները: Երկրի նախագահին հարցնող չկար, բայց նա էլ շտապեց կապիտուլյացիայի համար ժպտերես մի մերսի ասել: Իր չիմացած կապիտուլյացիայի:
Այս ընթացքում, անակնկալ «պարտությունից» ու դավաճանների դեմ սկզբունքային պայքարի զավեշտական նմանակումից համրացած հանրությունը ի վիճակի չէ նույնիսկ դույզն կողմնորոշվել այսպես կոչված քաղաքական դասի վարքի հանգամանքների մեջ: Մինչդեռ, կողմնորոշվելու առանձնապես բան էլ չկա:


Մնացել է հայ ժողովրդի եւ հայրենիքի մի փոքր բաժին, ու կա դա շտապ «էժանով» տալու խնդիր: Գնորդ կա՝ վաճառող էլ պիտի գտնվի: Քաղաքական բեմի վրա ցատկոտող ապաշնորհ միմոսները այս տենդերի մասնակիցներն են. ով ավելի էժան կծախի հայրենիքը՝ նա էլ կշահի տենդերը, կստանա իշխանության մոսկովյան դոբրոն:


Սա է մեծ ու փոքր հրապարակներում, նաեւ մեդիա ասպարեզում կավեէնական ու սերիալական, հիմքից սիրողական քյանդրբազության ողջ իմաստը: «Կոմիտեական» նաֆթալինից հանած քաղաքական ֆիգուրը, անշուշտ, վառ հուշեր կարթնացնի ավագ սերնդի շրջանում՝ էլ ավելի էժանագին դարձնելով մեծապետական հպատակության զազրելի մրցույթը: Հիշեցնենք՝ 1996-ին, ընդդեմ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի նա արեւմտամետ մարտիկ էր, այնուհետեւ «սերժական» թոշակառու Հանրային խորհրդում:
Տեղի ունեցողը ավելի ընդհանուր պատկերացնելու համար, պետք չէ բարդ աշխարհքաղաքական սխեմաներ գծել: Բոլորվում է հայության սպառման վերջին, ավարտական շրջանը: Այն սկսվեց 200 տարի առաջ ցարիզմի Կովկաս եւ Առաջավոր Ասիա գալով, երբ Իլյիչի բնութագրմամբ, «ժողովուրդների ռուսական բանտում» հարավային գողտրիկ մի խուց կառուցվեց:


Շրջանը ընդհատվեց 1988-ին, կոմունիզմի  գնալով: Ընթացքում ռուսների հետ մրցող «հայասիրության» արեւմտյան դրսեւորումներ նույնպես տեսանք, վերջինը 1923-ին Լոզանում: Հիմա, սակայն, նորից ռուսի գալստյան ճիգերի ականատեսն ենք՝ բնականաբար նորից հայի արյան, հայրենի տան կորստյան ու պղծված եկեղեցիների Լավրովյան տեսքով:


Հենց այս ստրկատիրոջն է ընտրել հայ քաղաքական էլիտան: Այո, այդ տգետները մեր վերնախավն են: Անդադար կոտորածներն ու պատերազմները, ավաղ, անխնա տանում են ժողովրդի ծոցում աճած՝ ոգու, մտքի եւ ձեռքի շնորհքի ամենափայլուն մարգարիտներին:
Հայրենիքի ազատության համար 5 հազար զավակների կորստյան, իրականում բազմապատիկ ավելիի պատրաստ հանրությունը իր ասելիքն ունի մոսկովներ վազվզող, երբեմն էլ չհասնող, քաղաքական շուլուխին: Խաղաղ դիմադրության եւ այդ իսկ պատճառով «էլիտայի» համար սարսափելի շատ ձեւեր կան:


Այս պահին, լավագույնը կանչովի թամաշաների հրապարակներն են՝ կապիտուլյացիայի «բարելավման», Ռուսաստանով փրկվելու դեմագոգիայով, երկրորդ պետական լեզվի, ռուսական դպրոցների, կիրիլյան այբուբենի, դեբիլացնող «Վրեմյա» ծրագիր տեսցնելու երդում կերած պարտիականների դրոշակակիր խրոխտ շարասյուներով: Պարզապես դիտենք խեղկատակությունը, գուցե բեսմերտնի պոլկ էլ բերեն: Դիմադրության խաղաղ քայլեր դեռ կլինեն անպայման:
16-17 «կուսակցությունների» թամաշան ազատ Արցախին իրական Հայաստանի «կողմ» քվեարկելը կդառնա: Պարտիաներից մեկը, որ «զրո» համարում ունի, դեռ անտեր էլ դառնալու է լիդերի հեռանալով: Ինքնամերկացման թամաշաները երկդարյա կոտորածների շրջանից դուրս գալու, թերեւս, վերջին հնարավորությունն են: Քվեարկությունը հոգուտ ազատ Արցախի, ազատ Հայաստանի ժակ-Իվ Լե Դրիանին չէ, որ հարկավոր է՝ մեզ է պետք: Ռուսին հորթի երկդարյա նվիրման սնանկությունը ակներեւ է:
Հստակ պիտի արտաբերենք ինքերս մեր ականջին. մենք գերադասում ենք մեռնել ազատ, քան մեռնել ստրուկ:


5 հազարը իրենց ընտրությունը կատարեցին եւ հիմա լուռ մեզ են նայում, քանզի դա հանուն մեզ կատարեցին: Նայենք գծվող նոր սահմաններին. ընտրությունը շատ պարզ է՝ նույնիսկ ստրուկի կյանք մեզ ոչ ոք այլեւս չի խոստանում: Այս պարզ ընտրությունն է, սակայն, կյանքի միակ իրավունք տվողը: Այս ընտրությամբ, ազատ պետությունը ինքը կծնվի: Պարզ մարդիկ, պարզ զրույցներով պարզ հետեւությունների կգան եւ կբարձրացնեն հոյակերտ վեմերը 5 հազարի գցած արնաշաղախ հիմքի վրա: Կամ ուրիշները կբարձրացնեն:

Новые фильмы

Новые Мультфильмы